EĞİTİM

İslam’da asıl yöntem tebliğ iken, günümüzde telkinle dayatılan din eğitimi insan doğasına aykırıdır ve taklitçi, samimiyetsiz bireyler yetiştirir. Din eğitimi, çocuğun gelişim dönemlerine uygun, bilimsel ve pedagojik yöntemlerle, bireyin özgür iradesine dayalı tahkiki iman esas alınarak verilmelidir. Aksi halde baskıcı cemaat yapıları ve kimlik dayatmaları toplumsal çatışmayı besler.

Kahramanmaraş’taki saldırıyı önceki okul içi şiddet olaylarından ayıran temel unsur, saldırının önceden husumet ilişkisi olan belirli bir kişiye veya kişilere değil doğrudan okul kurumuna yönelmiş olmasıdır. Türkiye’de daha önce görülen benzer birçok olay, okul içinde tanışıklık veya husumet eksenli gelişmiş “okulda saldırı” olaylarıdır. Kahramanmaraş’taki hadise ise hedef gözetmeyen, rastgele seçilmiş kurbanlara yönelik gerçekleştirilen bir “okula saldırı”dır.

Okulun anlam dejenerasyonunun en çok görüldüğü kademeler ortaokul ve liselerdir. Öğrenci, artık ne olacağını ya da ne olamayacağını yavaş yavaş anlamıştır; "Okuyunca ne olacağım?" sorusu her gün kulaklarında yankılanır. "Hangi meslekle ilerlersem bir geleceğim olur?", "Mülakat gibi bir illetten nasıl kurtulurum?" gibi sorular zihnini meşgul eder.

Eğitim bu LGS VE YKS sınavlarından ibaret değildir. Hele fırsat eşitliğini ortadan kaldıran “yeni nesil soru” mantığı hiç değildir. Bu noktada mesele artık yalnızca bir sınav eleştirisi değil, daha geniş bir eğitim anlayışı eleştirisine dönüşmektedir. Çünkü soru biçimi bile zorluğun bir yansımasıdır.

Eğitim ortamlarında ortaya çıkan ve çoğu zaman çoklu nedenlere bağlı olarak gelişen şiddet veya güvenlik ihlalleri, basit ve tek boyutlu çözümlerle önlenemez. Yalnızca sonuç odaklı ve reaksiyoner tedbirler almak, sorunun kendisini değil, yalnızca görünür yüzünü hedef almak anlamına gelir.

Milli Eğitim Sisteminde denetim faaliyetlerinin büyük ölçüde prosedür, evrak ve kanıt temelli yapılması; “biçime odaklanma” yı zorunlu kılmakta, bu da içeriğin, yani üretilen gerçek değer ve faydanın ıskalanmasına yol açmakta. Bu durum da, sadece dış denetim mekanizmalarını memnun etmeye yönelik bir davranış biçimini beslemekte.

İdeolojik eğitim sorun çözmez, sorun üretir; politik bir tip yetiştirir. Başlangıçtan bugüne bizim tecrübemiz katı-sert bir ideolojik eğitim tecrübesidir. Bu anlayış toplumsal birliği değil çatışmayı besler. Bugün yaşadığımız toplumsal parçalanmanın en önemli sebeplerinden biri budur.

Söylemde erdemi, hakkı, hukuku, helali ve hoşgörüyü kimseye bırakmazken, pratikte bunun tam tersi uygulamalara her gün şahit olmaktayız. Özeleştirinin bir davranış biçimine dönüşebilmesi için, okul programlarında bu alana yönelik etkinliklerin artırılması gerekiyor.

Bugünkü düzen ve işleyiş; okula gidip gelmekten yaşamaya fırsat bırakmayan bir hüviyette. Tam da esas krizin görünüm kazandığı yer burası. Yaşama hazırlaması gereken bir yapı bizatihi yaşama kasteden bir nitelik kazanmış durumda. Amacını yitirmiş, başkalaşmış, yabancılaşmış bir mevcudiyetle karşı karşıyayız.

Düşünüyorum da eğitim fırsat eşitliği mi, yoksa fırsat eşitsizliği mi oluşturur? Küçük bütçeler ile eğitime ayrılan pay ile zengin insanların eğitim harcamaları bir olur mu? Ya da büyük şehir imkânı, taşra da nasıl bulunur?