DÜŞÜNCE

Ulus devlet modellemesinde yaşadığımız dönüşüm, ulusları yeniden tasarlayarak devletin içeriğinde düzenlemeler yapıyor. Aklı selim uluslar koruma reflekslerini çalıştırmaya başladılar. Devlet aklı kerhen de olsa uzunca bir süredir millet aklıyla daha çok hem hal olma gayretinde.

Kıymetli Bülent Şenay Hocamızın “Etki Ajanlığı, Self-Oryantalizm ve İslamsız Türklük” başlıklı son yazısını okuyunca ona bir eleştiri yazısı yazayım dedim. Hocamızın metinde kullandığı bazı tanımlamaları ve olaylara yaklaşım biçimini, daha geniş bir perspektiften tartışılmaya muhtaç görüyorum.

“Etki ajanlığı” ve “self-oryantalizm”, ilki daha çok siyasal dilde dolaşıma girerken, ikincisi entelektüel ve kültürel/sanatsal alanda kendini gösteriyor. Her iki kavram da aslında aynı krizin iki yüzüne işaret ediyor: özgüven, temsil ve anlam üretme krizi.

Abdurrahman Dilipak, Hasan Karademir'e verdiği bu röportajda tarihten günümüze İslami hareketin dönüşüm serüvenini, umulanları, bulunanları, varılan noktayı anlatıyor.

Bu yazı dizisinde toplumsal kimliklerin aslında bireysel ihtiyaçlar, istekler bağlamında değil de toplumsal yapının politik dolayımı olan iktidar aygıtının ihtiyaçları sonucunda ve ona hizmet etmek adına ortaya çıkarıldığı tezini gerekçelendirmeye çalışacağım.

Filistin-İsrail savaşı, uluslararası sistemin dönüşüm sembolü haline geldi. Batı, eskimiş değerlerini Gazze ateşinde yakıyor. Sistem, yeni bir döneme geçmek için ulus devleti tasfiye etmeyi planlıyor. Gazze, küresel güçlerce bir "şirket devleti" modeline dönüştürülüyor. Bu değişim, devlet-toplum sözleşmesini kökten değiştirecek bir projenin parçası olarak sunuluyor.

Batı'nın ahlaksız ve kötü olması bizim ahlaklı ve iyi olduğumuz anlamına gelmez. Evet, Batı'nın yaldızları bininci kez döküldü. Evet, bunun böyle olduğunu biliniyordu. Ancak bu bizim ahlaken çürüdüğümüz gerçeğini ve artık kötü olduğunuz gerçeğini değiştirmez.

Görünen o ki hayata ve varlığa dair yerleşik değer, inanç ve tecrübeler yeni anlam kalıplarının bireyci, rekabetçi tarzına karşı bir tutunma sorunu yaşıyor. Başka bir deyişle “hakikat-sonrası” dünyamızda bir yandan gerçekliğin yeni formları yaygınlaşırken diğer yandan kadim varlık ve hakikat tasavvurları etkisizleşerek izafileşiyor.

Epstein davasıyla ilgili olarak şu ana kadar önümüze düşen bilgilerle bir ara değerlendirme yapmak istedim. Bir anda kucağımızda bulduğumuz milyonlarca belgenin, hakikati öğrenmemiz için değil bilakis hakikatten uzaklaşmamız için başımızdan aşağı boca edilmiş olabileceği ihtimalini aklımızda tutmamız gerekiyor.

Dinler Tarihini teopolitik pencereden okuyan bir araştırmacı olarak sınırımızda ve sınır ötemizde olanlara baktığımda, dikkat çeken ama üzerinde durulmadığını gözlemlediğim bir gerçekliğe bu yazımda temas etmek istiyorum. O da Hristiyan Kürtler meselesi