DÜŞÜNCE

Nihayetinde kim ne söylerse söylesin, herkesin haklı olduğu bir yere gelindi. Herkes haklıysa doğal olarak kimse masum değildir. Yani bu noktada haklı çıkmak bir değer ifade etmez. Tek ve zorunlu bir çıkış yolu kaldı. Ya bu melun ve meşum kuyuda “biz ve öteki” birbirini trajik biçimde tüketecek ya da tüm taraflar özeleştiri yapıp kendi gerçekleriyle yüzleşecek.

Tarım yazımızda verinin üretimi değiştirdiğini görmüştük. Kültür yazımızda ise, Veriyi kim topluyor? Kültürümüzü hangi algoritma görünür kılıyor? Kendi dilimizin ve kültürümüzün dijital geleceğini biz mi belirleyeceğiz, başkaları mı? diye sorduk. Finansta aynı soru bu kez paranın karşısına çıkıyor. Bizim verimizden ekonomik değeri kim üretecek? Biz mi? Başkalarının algoritmaları mı?

Güç, başka bir güçle sınırlanmadıkça iyi olmaz. Dünyayı daha iyi bir yer yapmanın yolu iyi insanları iktidara taşımak değil, iktidarı iyi insanların vicdanına muhtaç etmeyecek kurumlar kurmaktır.

Güç, kendini çıplak göstermez. Bir "Güç Perdesi" arkasına saklanır. Dil, hukuk ve gündemle ördüğü bir perdenin ardına saklanır. Egemen odaklar suçlarını "barış operasyonu", "kamu yararı" veya "güvenlik tedbiri" gibi süslü kelimelerle örter; hukuku kendi çıkarlarına uygun olarak eğip büker ve dikkatimizi başka yöne çekerler

Sadece geçmişi muhafaza etmeye çalışan pasif bir muhafazakârlık, yapay zekâ ve veriokrasi çağının kasırgası karşısında ayakta kalamaz. Türkiye’nin ihtiyacı, millî kültürün köklerinden beslenen, Nurettin Topçu’nun ahlâk ve şahsiyet ilkesini rehber edinen ve yapay zekâ çağında dijital egemenliğini ilan eden kuşatıcı bir kültür hamlesidir.

Fon balonu neden bu kadar uzun süre ayakta kaldı? Denetim neden geç kaldı? Ve en önemlisi: Türkiye bu hikâyeden ne öğrendi? İnsanlar bir kez daha kolay para illüzyonu ile dolandırıldılar. Bundan sonra asıl sorumuz bunun bir daha olmaması için neler yapılmalı olmalı.

Yeni ulusalcılık, yeni ulusların ortaya çıkması veya mevcut devletlerin parçalanması anlamına gelmemektedir. Esas mesele, mevcut ulusların yeniden tanımlanması ve tarihsel kimliklerinin yeniden tasarlanmasıdır. Yani, ulusu oluşturan dini ve kültürel referansların yeniden gözden geçirilmesidir.

Anti-emperyalist anlatı, zamanla başlangıçtaki “özgürleştirici” iddiasından uzaklaşmış, otoriter rejimlerin başarısızlıklarına mazeret üretme mekanizmasına ve jeopolitik rekabetin araçsallaştırılmış bir söylemine dönüşmüştür. Kolonyalizm anlatısı açıklama gücünü bugün artık önemli ölçüde yitirmiş bir paradigma olarak değerlendirilmelidir.

Ameliyat ve yoğun bakım sürecinin ardından Beyin Cerrahisi servisindeki odamda sekiz gün boyunca takip ve tedavi altında kaldım. Açıkçası, bu süre içerisinde neredeyse eleştiri konusu yapılabilecek hiçbir şeyle karşılaşmadım. Hastaya, yani insana ne kadar değer verilmesi gerekiyorsa, o değerin bu hastanede verildiğini gördüm.

İşte hayat böyle bir şey… Bir dostun davetiyle yola çıkıyorsunuz ve uğradığınız menzilde başka bir dostun hatırasıyla buluşuyorsunuz. İnsana dokunmak bu olsa gerek. Hatıralar canlanıyor gözümün önünde. Düne dair hatıralar, bugün hâlâ yolumuzu aydınlatıyor.