DÜŞÜNCE

Batı'nın ahlaksız ve kötü olması bizim ahlaklı ve iyi olduğumuz anlamına gelmez. Evet, Batı'nın yaldızları bininci kez döküldü. Evet, bunun böyle olduğunu biliniyordu. Ancak bu bizim ahlaken çürüdüğümüz gerçeğini ve artık kötü olduğunuz gerçeğini değiştirmez.

Görünen o ki hayata ve varlığa dair yerleşik değer, inanç ve tecrübeler yeni anlam kalıplarının bireyci, rekabetçi tarzına karşı bir tutunma sorunu yaşıyor. Başka bir deyişle “hakikat-sonrası” dünyamızda bir yandan gerçekliğin yeni formları yaygınlaşırken diğer yandan kadim varlık ve hakikat tasavvurları etkisizleşerek izafileşiyor.

Epstein davasıyla ilgili olarak şu ana kadar önümüze düşen bilgilerle bir ara değerlendirme yapmak istedim. Bir anda kucağımızda bulduğumuz milyonlarca belgenin, hakikati öğrenmemiz için değil bilakis hakikatten uzaklaşmamız için başımızdan aşağı boca edilmiş olabileceği ihtimalini aklımızda tutmamız gerekiyor.

Dinler Tarihini teopolitik pencereden okuyan bir araştırmacı olarak sınırımızda ve sınır ötemizde olanlara baktığımda, dikkat çeken ama üzerinde durulmadığını gözlemlediğim bir gerçekliğe bu yazımda temas etmek istiyorum. O da Hristiyan Kürtler meselesi

Bütün kurallar ve otoriteler akletmeyenler ve erdemsizler/ahlaksızlar içindir. Nerede, ne zaman, nasıl davranması gerektiğini bilen/akleden erdemli bir insanın ne norma/kurala ne de tepesinde duracak ve ne yapması gerektiğini ona buyuracak bir efendiye ihtiyacı vardır.

Hiçbir duygu toplumsal düzenin kurucu unsuru olamaz. Empati hissi de dahil! Sokaktaki sıradan vatandaş bu iş duygularla yürür zannediyor ama yürümez. Bu sürdürülebilir değil.

Serimizin bu bölümünde ekonomik büyümenin ne olduğu, büyüme oranının yüksek veya düşük olmasının ne anlama geldiği, Türkiye'de reel ekonomik büyüme oranının son yıllarda ne düzeyde seyrettiği ve büyümenin hızlandırılabilmesi için neler yapılması gerektiği konusunu değerlendireceğiz.

2016 yapımı “Houston, We Have a Problem” filmi hiç yaşanmamış bir hadiseyi belgesel formatından yeniden masaya yatırıyor(!) Sosyal gerçekliğimiz bu illüzyonlar üzerine kurulmaya devam edecek. Asıl sorun, hangi yalanlara, hangi çıkarlar uğruna inanıyormuş gibi yapmayı seçtiğimiz. Hakikat, işe yaradığı sürece değil; can yaktığında da savunulmadıkça, özgürleştirmiyor.

Nasıl oluyor da bu kadar çok insan tek bir adamın boyunduruğu altına girmeyi ve ona gönüllü olarak hizmet etmeyi kabul ediyor? Bu yazı, söz konusu rızanın nasıl inşa edildiğini, Hannah Arendt’in kötülüğün sıradanlığı, Erich Fromm’un özgürlükten kaçış, Wilhelm Reich’ın faşizmin kitle ruhu ve Arno Gruen’in normalliğin deliliği kuramları eşliğinde, bu soruya cevap arıyor.

İbn Haldun denince çoğu kişinin aklına “asabiyet”, devletlerin yükselişi ve çöküşü ya da tarih felsefesi gelir. Oysa Mukaddime dikkatle okunduğunda, bugün “laik devlet” diye adlandırdığımız fikre şaşırtıcı derecede yakın bir siyaset anlayışının da bu metinde filizlendiği görülür.